Οδοιπορικά » Γύρος Λίμνης Πλαστήρα
Ξεκινώντας την εκδρομή…
Χριστούγεννα του 2007 βρισκόμασταν στη λίμνη Πλαστήρα. Έχοντας αρκετές μέρες στη διάθεσή μας, αποφασίσαμε μια από αυτές να την αφιερώσουμε στη
διαδρομή που κάνει τον γύρο της λίμνης. Η περιοχή ήταν χιονισμένη αλλά ο κεντρικός δρόμος ήταν ανοιχτός, χωρίς να είναι μάλιστα απαραίτητη
η χρήση αντιολισθητικών αλυσίδων, ενώ σε αρκετά σημεία του δρόμου υπήρχε ένα πυκνό στρώμα ομίχλης.
Από το Νεοχώρι ως το Λαμπερό…
Ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας από το Νεοχώρι και κατευθυνθήκαμε προς τον Μπελοκομίτη και το φράγμα της λίμνης. Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής η θέα προς τη λίμνη αλλά και τα γύρω βουνά ήταν εκπληκτική, καθώς τα έλατα, το χιόνι και το νερό της λίμνης δημιουργούσαν εικόνες μαγικές. Το χιόνι όμως πέρα από όμορφες εικόνες, δημιουργούσε και αρκετές δυσκολίες, καθώς ο δρόμος προς το παρατηρητήριο της λίμνης αλλά και προς ένα πεστροφείο της περιοχής, ήταν κλειστός για τα συμβατικά οχήματα! Φτάνοντας στο φράγμα κάναμε μια στάση και χαζέψαμε λίγο την κατασκευή στην οποία οφείλει την ύπαρξή της η λίμνη. Πραγματικά πολύ σημαντικό έργο, αν αναλογιστεί κανείς και την εποχή την οποία κατασκευάστηκε. Ο κόσμος στο φράγμα ήταν αρκετός, ενώ το τοπίο συμπλήρωναν, μάλλον με άσχημο τρόπο, τα διάφορα προχειροφτιαγμένα τουριστικά περίπτερα που υπάρχουν στο σημείο. Συνεχίζοντας, περάσαμε τη Μούχα και φτάσαμε στο ύψος της Καστανιάς, χάνοντας πια τη λίμνη από τα μάτια μας. Από αυτή την πλευρά το τοπίο ήταν λιγότερο πράσινο καθώς, λόγω εποχής, τα περισσότερα δέντρα είχαν ρίξει το φύλλωμά τους. Η ομίχλη στη συγκεκριμένη περιοχή ήταν αρκετή και η κίνηση σαφώς λιγότερη σε σχέση με την άλλη πλευρά της λίμνης. Επόμενη στάση ήταν στο Λαμπερό, ένα χωριό με λιγοστούς κατοίκους, οι οποίοι βλέπουν σιγά σιγά τα σπίτια τους να παθαίνουν σημαντικές φθορές εξαιτίας της σαθρότητας του εδάφους. Ο κόσμος και δω ήταν λιγοστός και έτσι, παρά την όμορφη θέα από την πλατεία του χωριού, δεν αφιερώσαμε πολύ χρόνο και συνεχίσαμε τη βόλτα μας.
…από το Λαμπερό στο Μορφοβούνι…
Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας, περάσαμε από τον Άγιο Αθανάσιο, με τη λίμνη να κάνει προσωρινά και πάλι την εμφάνισή της στα αριστερά μας. Αργότερα, η λίμνη χάθηκε ξανά από τα μάτια μας, η ομίχλη πύκνωσε και ‘μεις φτάσαμε στην εκπληκτική Μονή Κορώνης. Το μοναστήρι βρίσκεται σε ένα ύψωμα αριστερά από τον κεντρικό δρόμο και θυμίζει λίγο… φρούριο. Όσοι έχουν διαβάσει «Το όνομα του ρόδου» ή έχουν δει την ομώνυμη ταινία, σίγουρα θα έκαναν μια σύγκριση του σκηνικού της ταινίας με αυτό που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μας. Στον περίβολο του μοναστηριού υπήρχαν και κάποια ζωάκια, την φροντίδα των οποίων έχουν αναλάβει οι μοναχοί της μονής. Όσοι βρεθείτε πάντως στο συγκεκριμένο σημείο μη παραλείψετε να κάνετε μια στάση στη μονή εάν την πετύχετε ανοικτή, γιατί αξίζει τον κόπο. Συνεχίζοντας, στρίψαμε προς Μεσενικόλα και Μορφοβούνι, δύο από τα μεγάλα χωριά της περιοχής. Όσο προχωρούσαμε προς το συγκεκριμένο σημείο η ομίχλη γινόταν αραιότερη και τα αυτοκίνητα στο δρόμο περισσότερα, γεγονός που μας θύμιζε ότι πλησιάζαμε και πάλι στην πιο τουριστική πλευρά της λίμνης.
Πέρασμα από τα Καλύβια Πεζούλας, και ξανά πίσω στο Νεοχώρι.
Η λίμνη είχε κάνει πια οριστικά την εμφάνισή της στα αριστερά μας, όταν κατευθυνόμασταν προς το Κρυονέρι και τα Καλύβια Πεζούλας. Μερικά άλογα
βρίσκονταν στις όχθες της λίμνης, ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που, διαθέτοντας το κατάλληλο όχημα, πλησίαζαν πιο κοντά στο νερό. Ευτυχώς, στα Καλύβια Πεζούλας
ο διαμορφωμένος χώρος που υπάρχει κοντά στη λίμνη δεν ήταν κλειστός από το χιόνι και έτσι πλησιάσαμε το νερό και ‘μεις! Η διαδρομή μας γύρω από τη λίμνη ολοκληρώθηκε
στο Νεοχώρι ακριβώς… την ώρα του φαγητού. Μια διαδρομή που μας επέτρεψε να έχουμε μια σφαιρική άποψη της περιοχής αλλά και να γνωρίσουμε καλύτερα τις… λιγότερο
τουριστικές περιοχές της λίμνης. Όσοι βρεθείτε στη Λίμνη Πλαστήρα κάντε τη συγκεκριμένη βόλτα και δε θα χάσετε, καθώς κάποια σημεία της διαδρομής θα μείνουν
σίγουρα χαραγμένα στο μυαλό σας…
